യുദ്ധവും സമാധാനവും ട്രംപിന്റെ ‘ബിസിനസ്സ് അജണ്ട’: ആഗോള വിപണിയെ വിറപ്പിച്ച് മേധാവിത്വം നേടാനുള്ള ഗൂഢതന്ത്രമോ ?

ഒരു വശത്ത് സമാധാന ചര്‍ച്ചകളുടെ ദൂതനാകാന്‍ ശ്രമിക്കുക, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം കടുത്ത ഉപരോധങ്ങളും സൈനിക ഭീഷണികളും ഉയര്‍ത്തുക-ഡൊണാള്‍ഡ് ട്രംപിന്റെ വിദേശനയത്തെ നിരീക്ഷിക്കുന്നവര്‍ക്ക് എപ്പോഴും കാണാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു സവിശേഷ ശൈലിയാണിത്. ആദ്യ നോട്ടത്തില്‍ ഇത് പരസ്പരവിരുദ്ധമായി തോന്നാമെങ്കിലും, ഇതിന് പിന്നില്‍ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങളേക്കാള്‍ ‘അമേരിക്ക ഫസ്റ്റ്’ (America First) എന്ന സാമ്പത്തിക അജണ്ടയും ആഗോള വിപണിയെ തങ്ങള്‍ക്കനുകൂലമായി സ്വാധീനിക്കാനുള്ള ബിസിനസ്സ് ബുദ്ധിയുമാണെന്ന് സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധര്‍ വിലയിരുത്തുന്നു. രാജ്യാന്തര തര്‍ക്കങ്ങളെ വെറുമൊരു നയതന്ത്രവിഷയമായല്ല, മറിച്ച് ലാഭനഷ്ടങ്ങള്‍ കണക്കുകൂട്ടുന്ന ഒരു ‘ബിസിനസ്സ് ഡീല്‍’ പോലെയാണ് ട്രംപ് സമീപിക്കുന്നത്.

1. ‘ഡീല്‍ മേക്കര്‍’ ശൈലിയും ചൈനീസ് വ്യാപാരയുദ്ധവും

ട്രംപ് തന്നെ എപ്പോഴും വിശേഷിപ്പിക്കാറുള്ളത് ഒരു മികച്ച ‘ബിസിനസ്സ് ഡീല്‍ മേക്കര്‍’ എന്നാണ്. ‘ആദ്യം കടുത്ത ഭീഷണി ഉയര്‍ത്തുക, പിന്നീട് ചര്‍ച്ച ചെയ്ത് ഡീല്‍ ഉറപ്പിക്കുക’ എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്ത്രം. ചൈനയുമായുള്ള വ്യാപാര യുദ്ധം (Trade War) ഇതിന് ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. ചൈനീസ് ഉത്പന്നങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍ കടുത്ത നികുതികള്‍ (Tariffs) ചുമത്തിക്കൊണ്ട് ആഗോള വിപണിയില്‍ വലിയ അസ്ഥിരത സൃഷ്ടിക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു. എന്നാല്‍ ഈ സമ്മര്‍ദ്ദത്തിലൂടെ ചൈനയെ ചര്‍ച്ചാ മേശയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനും, അമേരിക്കന്‍ കര്‍ഷകര്‍ക്കും വ്യവസായങ്ങള്‍ക്കും വലിയ നേട്ടമുണ്ടാക്കുന്ന കരാറുകളില്‍ ഒപ്പുവെപ്പിക്കാനും ട്രംപിന് സാധിച്ചു. അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ടണ്‍ സോയാബീന്‍, കോടിക്കണക്കിന് ഡോളറിന്റെ കാര്‍ഷിക ഉത്പന്നങ്ങള്‍, ബോയിംഗ് വിമാനങ്ങള്‍ എന്നിവ വാങ്ങാന്‍ ചൈന നിര്‍ബന്ധിതരായത് രാഷ്ട്രീയ അശാന്തിയെ എങ്ങനെ അമേരിക്കന്‍ ബിസിനസ്സ് ലാഭമാക്കി മാറ്റാം എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്.

2. നാറ്റോ സഖ്യവും ആയുധ വിപണിയുടെ കൊള്ളലാഭവും

യൂറോപ്യന്‍ സഖ്യകക്ഷികളുടെ സൈനിക കൂട്ടായ്മയായ നാറ്റോയോടുള്ള (NATO) ട്രംപിന്റെ സമീപനത്തിന് പിന്നിലും പൂര്‍ണ്ണമായും സാമ്പത്തിക യുക്തിയാണുള്ളത്. നാറ്റോയുടെ ചെലവുകള്‍ അധികവും വഹിക്കുന്നത് അമേരിക്കയാണെന്നും, ഫണ്ടിംഗ് കൂട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ അമേരിക്ക സഖ്യം വിടുമെന്നുമുള്ള ഭീഷണികള്‍ ട്രംപ് നിരന്തരം ഉയര്‍ത്തി. ഈ ശക്തമായ സമ്മര്‍ദ്ദത്തിന്റെ ഫലമായി നാറ്റോയിലെ മുഴുവന്‍ അംഗരാജ്യങ്ങളും തങ്ങളുടെ ജിഡിപിയുടെ (GDP) 2% എങ്കിലും പ്രതിരോധത്തിനായി മാറ്റിവെക്കാന്‍ തയ്യാറായി.

സ്റ്റോക്ക്ഹോം അന്താരാഷ്ട്ര സമാധാന ഗവേഷണ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് (SIPRI) പ്രകാരം ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി ലോകത്തെ ആകെ പ്രതിരോധ ചെലവ് 2.4 ട്രില്യണ്‍ യുഎസ് ഡോളര്‍ കടന്നിരിക്കുകയാണ്. ഇതില്‍ പകുതിയോളവും (ഏകദേശം 900 ബില്യണ്‍ ഡോളര്‍) അമേരിക്കയുടെ മാത്രം പ്രതിരോധ ബജറ്റാണ്. യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങള്‍ പ്രതിരോധ ബജറ്റ് വര്‍ധിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ആ തുകയുടെ വലിയൊരു പങ്ക് പോകുന്നത് ലോക്ഹീഡ് മാര്‍ട്ടിന്‍ (Lockheed Martin – പ്രതിവര്‍ഷം 7%-10% വളര്‍ച്ച), റേതിയോണ്‍ (RTX Corporation – പ്രതിവര്‍ഷം 9%-12% വളര്‍ച്ച) തുടങ്ങിയ അമേരിക്കന്‍ ആയുധ നിര്‍മ്മാണ കമ്പനികളിലേക്കാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍, ഭീതിയുടെ അന്തരീക്ഷം നിലനിര്‍ത്തി വിദേശ രാജ്യങ്ങളുടെ ഫണ്ട് ഉപയോഗിച്ച് അമേരിക്കന്‍ പ്രതിരോധ വിപണിയെ ഉണര്‍ത്തുക എന്നതാണ് ഈ തന്ത്രം.

3. ഇന്ധന വിപണിയിലെ അസ്ഥിരതയും ഊഹക്കച്ചവടവും

അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയില്‍ എണ്ണവില നിശ്ചയിക്കുന്നത് കേവലം ആവശ്യകതയും വിതരണവും മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ജിയോപൊളിറ്റിക്കല്‍ റിസ്‌ക് (Geopolitical Risk) കൂടിയാണ്. ഇറാന്റെയോ പശ്ചിമേഷ്യയുടെയോ മേല്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഭീഷണികള്‍ ആഗോള വിപണിയില്‍ എണ്ണവില വര്‍ധിപ്പിക്കാന്‍ കാരണമാകാറുണ്ട്. പശ്ചിമേഷ്യന്‍ പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമായപ്പോള്‍ ക്രൂഡ് ഓയില്‍ വില പെട്ടെന്ന് ബാരലിന് 120 ഡോളര്‍ വരെ ഉയര്‍ന്നിരുന്നു. പശ്ചിമേഷ്യയില്‍ ഒരു മിസൈല്‍ ആക്രമണം ഉണ്ടായാല്‍ പോലും എണ്ണ വിതരണം തടസ്സപ്പെടുമെന്ന ഭീതിയില്‍ വലിയ നിക്ഷേപകര്‍ (Hedge Funds) എണ്ണ മൊത്തമായി വാങ്ങി കൂട്ടുകയും ഇത് വിപണിയില്‍ കൃത്രിമ വിലക്കയറ്റത്തിന് കാരണമാകുകയും ചെയ്യുന്നു.

വില 100 ഡോളര്‍ കടക്കുമ്പോള്‍ എക്സോണ്‍ മൊബീല്‍, ഷെല്‍ തുടങ്ങിയ വമ്പന്‍ എണ്ണക്കമ്പനികളുടെ ലാഭം ഇരട്ടിയാകുന്നു. ഇത് അമേരിക്കയിലെ ആഭ്യന്തര എണ്ണ ഉത്പാദകര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ ലാഭമുണ്ടാക്കാനുള്ള അവസരമൊരുക്കുന്നു. എന്നാല്‍ വെടിനിര്‍ത്തല്‍ ചര്‍ച്ചകള്‍ സജീവമാകുമ്പോള്‍ വില വീണ്ടും 72-75 ഡോളര്‍ നിരക്കിലേക്ക് താഴുകയും ചെയ്യും. ഈ വിലക്കയറ്റവും ഇറക്കവും ആഗോള വിപണിയിലെ ഊഹക്കച്ചവടങ്ങളെയും നിക്ഷേപങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ട്രംപിന് ആയുധമാകുന്നു.

4. ഓഹരി വിപണിയും വോട്ട് ബാങ്കും

അമേരിക്കയിലെ ആഭ്യന്തര ഓഹരി വിപണിയുടെ (Wall Street) ചലനങ്ങള്‍ ട്രംപ് എപ്പോഴും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കാറുണ്ട്. യുഎസ് വിപണി കൂടുതല്‍ ശക്തമാകുന്നത് തന്റെ രാഷ്ട്രീയ വിജയമായി അദ്ദേഹം ഉയര്‍ത്തിക്കാട്ടുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തില്‍ തന്ത്രപരമായ അസ്ഥിരതകള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും യുഎസ് ഓഹരി വിപണി (S&P 500, Nasdaq) പുതിയ റെക്കോര്‍ഡുകള്‍ കുറിച്ചുകൊണ്ടാണ് മുന്നേറുന്നത്. ഇതിന് പ്രധാന കാരണം നിര്‍മ്മിത ബുദ്ധി (AI) മേഖലയിലുണ്ടായ വലിയ നിക്ഷേപങ്ങളും കമ്പനികളുടെ മികച്ച ലാഭവുമാണ്. സമാധാന ചര്‍ച്ചകള്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോള്‍ വിപണിയിലുണ്ടാകുന്ന ആവേശം (Market Rally) നിക്ഷേപകരുടെ ആത്മവിശ്വാസം കൂട്ടുന്നു. അതേസമയം, വിദേശ കമ്പനികള്‍ക്ക് മേല്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്ന ഉയര്‍ന്ന നികുതികള്‍ (Tariffs) ആഭ്യന്തര അമേരിക്കന്‍ വ്യവസായങ്ങള്‍ക്ക് വിപണിയില്‍ മുന്‍തൂക്കം നല്‍കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ളതാണ്.

പെട്രോഡോളര്‍ (Petrodollar) സംവിധാനം നിലനില്‍ക്കുന്നിടത്തോളം കാലം എണ്ണവിലയും ആയുധക്കച്ചവടവും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എണ്ണ വില കൂടുമ്പോള്‍ പശ്ചിമേഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളുടെ പക്കല്‍ കൂടുതല്‍ പണമെത്തുകയും അവര്‍ ആ പണം ഉപയോഗിച്ച് അമേരിക്കയില്‍ നിന്നും യൂറോപ്പില്‍ നിന്നും കൂടുതല്‍ ആയുധങ്ങള്‍ വാങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഡൊണാള്‍ഡ് ട്രംപ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ‘യുദ്ധവും സമാധാനവും’ എന്ന ദ്വന്ദ്വം കേവലം സൈനികമായ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ ഉള്ളതല്ല. അതിന് പിന്നില്‍ കൃത്യമായ വ്യാപാര താല്പര്യങ്ങളും (Trade Interests), ആഭ്യന്തര തൊഴില്‍ സുരക്ഷയും, അമേരിക്കന്‍ ഡോളറിന്റെ ആഗോള മേധാവിത്വം നിലനിര്‍ത്തുക എന്ന ലക്ഷ്യവുമുണ്ട്. അസ്ഥിരതയും അപ്രതീക്ഷിത പ്രസ്താവനകളും വഴി ആഗോള വിപണിയെയും കോര്‍പറേറ്റ് ലാഭങ്ങളെയും തന്റെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ നിര്‍ത്തുക എന്ന ആസൂത്രിതമായ ഒരു സാമ്പത്തിക ചക്രമാണ് (Economic Cycle) ട്രംപ് പിന്തുടരുന്ന വിദേശനയത്തിന്റെ കാതല്‍.